Του π. Γεωργίου Οικονόμου στην Romfea.gr
Τα Θεοφάνεια εκείνα τα θυμόταν πάντα. Και κάθε χρόνο, ξημερώνοντας τα
Φώτα, έκανε τον σταυρό του και ψέλλιζε «σ' ευχαριστώ, Θεέ, Πατέρα, σ'
ευχαριστώ που μ' έσωσες».
Θα είχαν περάσει σίγουρα σαράντα χρόνια από τα Φώτα εκείνα, που
κιντύνεψε η ίδια η ζωή του. Δεν ήταν η πρώτη φορά βέβαια. Αλλά τότες
ήταν το δίχως άλλο ο μεγαλύτερος κίντυνος, σύμφωνα με τον κάπως βαρύ
ιδιωματισμό του, αν βέβαια είχες ποτέ την τύχη ν' ακούσεις την φωνή του.
Ο λόγος της ιστορίας γίνεται για τον Γιαννιό. Ο Γιαννιός ήταν το
μοναχοπαίδι μιας πλούσιας αριστοκρατικής οικογένειας της Θεσσαλονίκης.
Μεγάλωσε και ανατράφηκε «με γαλλικά και πιάνο».
Με νταντάδες, μόρφωση, ταξίδια, χορούς. Και με εφόδιο μια τεράστια
περιουσία, που κληρονόμησε μόλις ενηλικιώθηκε, καθώς στα δεκάξι του
έχασε από δυστύχημα και τους δυο γονείς, ξανοίχτηκε πια σε επιχειρήσεις.
Εμπόριο λαδιού και οινοποιεία, εισαγωγές και εξαγωγές.